[ « 98 » ] وجهى سمرقندى [ سدهء يازدهم هجرى / هفدهم ميلادى ] وجهى سمرقندى ، محمد شريف نام دارد ، تحصيل مىنمايد و به فضلا و شعرا اختلاط مىفرمايد . سيماى وجاهت از اطوار او واضح و آثار لطافت از گفتار [ وى ] لايح است و اين غزل را ، بسيار موجّه گفته است : غزل : جانا ز روى مهر برافكن نقاب را * ساز از رخ چو ماه خجل آفتاب را گر پرده از عذار چو خورشيد افكنى * از مهر نور مىبَرَد از ماه تاب را از ذوق ديدنش طپش جان بىقرار * هنگام وصل طعنه زند اضطراب را هرشب به ناله پيش سگش عرضه مىدهم * درد فراق آن شه عالىجناب را « وجهى » دمى كه يار نهد پاى در ركاب * سازم ز حلقه‌هاى دو ديده ركاب را

--> ( 98 ) . تذكرهء منتخب اللطائف ، ص 420 ؛ نمونهء ادبيات تاجيك ، ص 149 - 150 ؛ تخلصنامهء جاويدان ، 2 / 1674 ؛ گلزار شاعران كردستان ، ص 277 .